O mnie

Urodziłem się w Olsztynie, stolicy Warmii i Mazur, przepięknym mieście Kopernika otoczonym jeziorami i lasami, w 1950 roku. Rodzice po powojennej zawierusze wrócili do Warszawy i tu uczęszczałem do szkół kolejnych stopni, gdzie w 1978 roku zostałem absolwentem Wydziału Filozofii ATK (obecnie UKSW). Moje pierwsze próby mocowania ze słowem miały miejsce na uczelni, gdzie w piśmie poświęconym X Muzie parałem się krytyką filmową. Prowadziłem uczelniany Dyskusyjny Klub Filmowy oraz studiując filozofię a później historię sztuki, szykowałem się do wymarzonego zawodu krytyka filmowego. Życie jednak potoczyło się inaczej i przeszedłem do biznesu (tak byśmy powiedzieli dzisiaj – wtedy określało się to mianem „prywatnej inicjatywy”). Od czasu ukończenia studiów jestem właścicielem przedsiębiorstwa, które obecnie działa w kilku branżach i ma siedzibę w Sulejówku, gdzie przeniosłem się ze stolicy i jestem dumnym obywatelem zacnego Grodu Marszałka.

Poezją zajmuję się od niedawna, traktując to , jako pasję i wytchnienie od przyziemnej codzienności. Mój debiut poetycki nastąpił 3 lutego 2012 roku. Tego wieczoru napisałem wiersz „Kościelisko” będący wspomnieniem wielokrotnych pobytów, na przestrzeni wielu lat, w Zakopanem i pod Tatrami. Treść zawartą w strofach – „z pewną nieśmiałością” – przedstawiłem bliskim, którzy – zaskoczeni tym wydarzeniem – ze zdziwieniem, ale i aprobatą przyjęli jego treść oraz zachęcili do dalszych prób.

Debiut prasowy nastąpił po dwóch miesiącach, 19 kwietnia w „Mojej Gazecie Regionalnej”. Okazją do przedstawienia wiersza „Cacko” było zbliżające się wielkimi krokami EURO 2012, czyli mistrzostwa kontynentu w piłce nożnej. Wspomniany wiersz, w satyrycznej formie opowiada historię Stadionu Narodowego w Warszawie, którego budowa i oddanie do użytku, miało coś z ducha opery mydlanej.

Jestem fanem języka polskiego, jego piękna i właściwego używania. Mam nadzieję , że ta fascynacja ma odbicie w moich wierszach, które były wielokrotnie drukowane w prasie. Jestem laureatem trzech konkursów poetyckich.

11 grudnia 2013 wydałem swój pierwszy tomik poezji pt. „Formy wyraziste” zawierający zbiorek 30 wierszy z pięknymi ilustracjami Pani Magdaleny Salome.

Poezja od zawsze była w moim sercu. Ukochanym mistrzem jest Mickiewicz, którego geniusz mnie onieśmiela i zachwyca. Mogę w nieskończoność czytać „Pana Tadeusza”, recytować „Redutę Ordona” czy też „Odę do młodości”. Z wielkich romantyków tej epoki bardzo odpowiada mi poezja Aleksandra Puszkina, którego wielokroć czytałem w orginale. Z rodzimych poetów bliscy mi są Broniewski, Tuwim oraz Słonimski. Z poezji nie ograniczanej rymem i rytmem podziwiam skalę spojrzenia i intelektualne fajerwerki przesłania Wisławy Szymborskiej.

Nie ma nic lepszego, niż bezpośredni kontakt z poezją. Można ją czytać, słuchać i wreszcie tworzyć. Każda z tych form bezpośredniego oglądu wzbogaca, uwrażliwia, uszlachetnia i upiększa człowieka. Ci, którzy nie doceniają poezji, lekceważą  ją lub pomijają a więc w konsekwencji nie rozumieją, pozbawiają się ważnego źródła rozwoju swojej osobowości, odcinają się od nurtu przesłania niosącego czysty humanizm, erudycję i piękno. Poezja rozwija język, wprowadza rozróżnienia, niuanse, balansuje formy wypowiedzi. Używa metafor, epitetów i porównań – sypiących się, jak perełki do skarbca mowy. Jest radosnym hymnem uniesień ku chwale człowieka.