Smutek

<< Powrót do twórczości

Smutek

 

 

 

 

Smutek poranka jest szarością,

mgłą słonecznego kręgu spojrzeń,

przekazywanych nam z oddali

ciemnym kanionem dawnych wspomnień.

 

 

 

Krzew gorejący krzywd doznanych,

nie zawsze tych , co się zdarzyły,

często z pozoru wydumanych,

które prawdziwie nas przykryły.

 

 

 

Smutek nas grodzi i oddala

pozostawiając samym sobie,

wpycha w objęcia kanibala

zjadającego nas na codzień.

 

 

 

Rodzi się z lęku i obawy

grając od zawsze z krnąbrnym losem,

chwyta za bary z niespełnieniem,

obdarza chandrą , jak lotosem.

 

 

 

Przytłumia zmysły , rani serce,

wali w skroń młotem kamieniarza,

odbiera pewność , gasi rozum,

roznieca stos złego mocarza.

 

 

 

Smutek to żal i rozpacz czarna,

łza spod twych oczu , która kona.

Doprawdy , czy jest tego warta?

Tak – odpowiadasz – bo jest … słona.

 

 

 

 

 

 

Wszystkie prawa zastrzeżone. Copyright by Tomasz Witkowski.